ΧΩΡΙΣ ΚΟΝΤΙΝΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Η Μακρινίτσα είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά του Πηλίου, σε υψόμετρο περίπου 600 μέτρων, γι' αυτό από το Κατάλυμα Παππάς Αντώνιος δεν θα βρείτε παραλία σε απόσταση λίγων λεπτών. Το νερό όμως είναι παντού στο χωριό. Γύρω στις εξήντα παλιές βρύσες, οι περισσότερες χτισμένες από τα μέσα του 18ου έως τις αρχές του 20ού αιώνα, δροσίζουν τα καλντερίμια, ενώ η μαρμάρινη κρήνη της κεντρικής πλατείας, του 1809, είναι το σημείο όπου όλοι σταματούν για μια γουλιά κρύο νερό. Στο Μεγάλο Ρέμα, κάτω από τον οικισμό, σώζονται πέτρινα τοξωτά γεφύρια και ερείπια από παλιά νεροτριβεία.

Για θαλασσινό μπάνιο, η πιο κοντινή επιλογή είναι η οργανωμένη αμμουδιά του Αναύρου στον Βόλο, με ρηχά νερά που βολεύουν τα παιδιά, περίπου 30 λεπτά με το αυτοκίνητο. Στην ακτή του Παγασητικού προς το νότιο Πήλιο, η Αγριά και τα Λεχώνια απέχουν περίπου 35 λεπτά, ενώ τα Κάτω Γατζέα και τα Καλά Νερά, με ήρεμα και καθαρά νερά, γύρω στα 50 λεπτά. Οι μεγάλες παραλίες του Αιγαίου, όπως το Χορευτό, θέλουν πάνω από μία ώρα, μέσα από τα Χάνια.

Ένας καλός συνδυασμός τις ζεστές μέρες είναι πρωινό μπάνιο στον Παγασητικό και επιστροφή το απόγευμα στη δροσιά του βουνού.

Η ίδια η Μακρινίτσα, διατηρητέος οικισμός με αυστηρούς κανόνες δόμησης, είναι το πρώτο αξιοθέατο που θα συναντήσετε μόλις βγείτε από το Κατάλυμα Παππάς Αντώνιος. Δεν χρειάζεστε αυτοκίνητο, μόνο άνετα παπούτσια, γιατί η υψομετρική διαφορά ανάμεσα στις γειτονιές φτάνει τα 500 μέτρα.

Η κεντρική πλατεία, με τα πλατάνια και τη θέα σε όλο τον Βόλο και τον Παγασητικό, είναι η καρδιά του χωριού. Εκεί βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του 1792, με ανάγλυφα στην πέτρα, και η μαρμάρινη κρήνη που οι ντόπιοι λένε Λιονταριά. Στο ιστορικό καφενείο της πλατείας σώζεται τοιχογραφία του Θεόφιλου από το 1910-1911, ένα σπάνιο δείγμα της δουλειάς του λαϊκού ζωγράφου στον τόπο όπου έζησε.

Στη γειτονιά της Παναγίας θα δείτε τον ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, χτισμένο το 1767, και το Δεσποτικό, τη μοναδική διώροφη εκκλησία του Πηλίου. Στην Κουκουράβα υψώνεται ο αμυντικός πύργος Σκοτινιώτη και στην Αγία Τριάδα ο πύργος Αξελή, δείγματα της αρχιτεκτονικής που προστάτευε τα πλούσια σπίτια των εμπόρων.

Τέλος, αφιερώστε χρόνο στα πλακόστρωτα μονοπάτια που έφτιαξαν Ηπειρώτες μάστορες και στα πέτρινα γεφύρια του Μεγάλου Ρέματος.

Η κουζίνα του Πηλίου είναι κουζίνα του βουνού, χορταστική και γεμάτη μυρωδιές. Το πιο χαρακτηριστικό πιάτο είναι το σπετσοφάι, λουκάνικο χωριάτικο μαγειρεμένο με πιπεριές και ντομάτα, που θα το βρείτε σχεδόν σε κάθε τραπέζι της Μακρινίτσας. Δίπλα του, το κουνέλι στιφάδο, οι χυλοπίτες με κόκκινο κρέας και οι πίτες με χειροποίητο φύλλο, με χόρτα του βουνού, πράσο ή τυρί.

Το φθινόπωρο και τις αρχές του χειμώνα, τα δάση γύρω από το χωριό γεμίζουν μανιτάρια, που μπαίνουν σε ριζότα, πίτες και ψητά. Οι πλαγιές φιλοξενούν και δεκάδες αρωματικά βότανα, όπως τσάι του βουνού, χαμομήλι και βαλσαμόχορτο, που θα δείτε σε μικρά σακουλάκια στα μαγαζάκια της πλατείας. Είναι ένα όμορφο ενθύμιο να πάρετε μαζί σας.

Τα γλυκά του κουταλιού έχουν ιδιαίτερη θέση: κυδώνι, κεράσι, σύκο, καρυδάκι και το περίφημο κάστανο του Πηλίου. Θα βρείτε επίσης σπιτικές μαρμελάδες, λικέρ και μέλι από τα ορεινά μελίσσια. Αφού το Κατάλυμα Παππάς Αντώνιος σερβίρει πρωινό, θα έχετε την ευκαιρία να ξεκινάτε τη μέρα με ενέργεια πριν βγείτε για εξερεύνηση.

Όταν κατεβείτε στον Βόλο, δοκιμάστε την τοπική παράδοση του τσίπουρου: κάθε καραφάκι συνοδεύεται από μικρά πιάτα με θαλασσινά, όπως γαρίδες, χταπόδι και μύδια.

Η Πορταριά απέχει μόλις 3 χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου 5 λεπτά με το αυτοκίνητο από το Κατάλυμα Παππάς Αντώνιος. Αξίζει μια βόλτα στην πλατανοσκέπαστη πλατεία της και μια επίσκεψη στον ναό της Παναγίας Πορταρέας, με τις τοιχογραφίες του 13ου αιώνα. Από εκεί μπορείτε να συνεχίσετε με τα πόδια ως το Κατηχώρι, ένα χιλιόμετρο πιο πέρα.

Ανεβαίνοντας προς την κορυφογραμμή, φτάνετε σε περίπου 30 λεπτά στα Χάνια και στο Χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου στις Αγριολεύκες, σε υψόμετρο πάνω από 1.400 μέτρα. Τον χειμώνα υπάρχουν πίστες για σκι, ενώ την υπόλοιπη χρονιά η περιοχή γίνεται βάση για πεζοπορία και ποδήλατο βουνού μέσα σε δάση οξιάς.

Ο Βόλος, περίπου 25 λεπτά οδικώς, προσφέρει μια διαφορετική μέρα. Περπατήστε στην παραλιακή, επισκεφθείτε το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο με ευρήματα από το Σέσκλο και το Διμήνι, και το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Τσαλαπάτα, που στεγάζεται σε παλιό βιομηχανικό συγκρότημα.

Για μια ολοήμερη διαδρομή, περάστε την κορυφογραμμή και κατεβείτε στο ανατολικό Πήλιο, στη Ζαγορά, σε περίπου μία ώρα. Εκεί θα δείτε τους μηλεώνες και την ιστορική βιβλιοθήκη του χωριού.

Αξίζει να μείνετε στην πλατεία της Μακρινίτσας την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Δεν είναι τυχαίο που το χωριό λέγεται «μπαλκόνι του Πηλίου»: ο Βόλος ανάβει τα φώτα του από κάτω σας και ο Παγασητικός αλλάζει χρώματα μέχρι να σκοτεινιάσει.

Αξίζει επίσης να δείτε το Μουσείο Θεόφιλου στην Ανακασιά, στον δρόμο προς τον Βόλο, που στεγάζεται σε παλιό αρχοντικό με τοιχογραφίες του ζωγράφου. Συνδυάζεται ιδανικά με την τοιχογραφία του στο καφενείο της πλατείας της Μακρινίτσας, για να πάρετε μια ολοκληρωμένη εικόνα της δουλειάς του στο Πήλιο.

Οι πιο γυμνασμένοι μπορούν να δοκιμάσουν ένα από τα παλιά καλντερίμια που κατεβαίνουν από τη Μακρινίτσα προς τον κάμπο. Ακόμη και ένα μικρό κομμάτι της διαδρομής δίνει την αίσθηση του πώς κινούνταν οι κάτοικοι πριν από τον δρόμο, ανάμεσα σε καστανιές, πλατάνια και ξερολιθιές.

Τέλος, επειδή το Κατάλυμα Παππάς Αντώνιος λειτουργεί όλο τον χρόνο, σκεφτείτε μια επίσκεψη εκτός καλοκαιριού. Το φθινόπωρο τα δάση παίρνουν χρυσαφένιους τόνους και αρχίζει η εποχή του κάστανου, ενώ τον χειμώνα το χιονισμένο χωριό με τις καμινάδες που καπνίζουν έχει μια γοητεία που δύσκολα ξεχνιέται.