Ο Άγιος Λαυρέντιος βρίσκεται στο βουνό, αλλά η ακτή του Παγασητικού δεν είναι μακριά. Κατεβαίνοντας προς τα Λεχώνια και την Αγριά, σε περίπου 15 λεπτά, συναντάτε τις πρώτες παραλίες, με ήρεμα νερά που ταιριάζουν σε όσους θέλουν ένα γρήγορο μπάνιο και επιστροφή στη δροσιά του χωριού.

Σε περίπου 25 λεπτά βρίσκεστε στα Καλά Νερά, με μια από τις πιο οργανωμένες παραλίες του Πηλίου. Έχει χοντρή άμμο, ομπρέλες, ξαπλώστρες, αποδυτήρια και ράμπα για άτομα με αναπηρία, ενώ έχει τιμηθεί πολλές φορές με Γαλάζια Σημαία.

Λίγο πιο νότια, η Κάτω Γατζέα έχει βότσαλο, ήρεμα και ρηχά νερά και καλή οργάνωση, κατάλληλη για οικογένειες. Ακόμη πιο κάτω, η Κορόπη, με χοντρή άμμο και λιγότερη υποδομή, ταιριάζει σε όσους προτιμούν πιο ήσυχο περιβάλλον.

Αν σας αρέσουν οι παραλίες με φυσική ομορφιά, η Ράμνος ή Παράδεισος, με βότσαλο, άμμο και ελαιώνα ως το κύμα, και η Άφησσος, με την Αμποβό και την Καλλιφτέρη, αξίζουν μια ολοήμερη εξόρμηση, περίπου 35 με 40 λεπτά οδικώς.

Συνδυάζοντας το μπάνιο στη θάλασσα με τη δροσιά του βουνού, η διαμονή στον Άγιο Λαυρέντιο προσφέρει το καλύτερο και από τους δύο κόσμους τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το σημαντικότερο μνημείο του χωριού είναι η μονή του Αγίου Λαυρεντίου, χτισμένη στα τέλη του 14ου αιώνα στα θεμέλια παλαιότερου μοναστηριού. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 600 μέτρων και η θέα από τον περίβολό της είναι από τους κύριους λόγους για να ανεβείτε ως εκεί.

Οι περίπου είκοσι ιστορικές βρύσες του χωριού, πέτρινες και μαρμάρινες, αποτελούν από μόνες τους μια μικρή διαδρομή. Περπατώντας στα λιθόστρωτα σοκάκια ανάμεσα στα αρχοντικά, θα τις συναντάτε η μία μετά την άλλη, όλες με δροσερό νερό του βουνού.

Η κεντρική πλατεία είναι το σημείο συνάντησης των κατοίκων και των επισκεπτών, με θέα προς το βουνό των Κενταύρων και τη Δράκεια. Το απόγευμα, όταν η πλατεία γεμίζει, είναι η καλύτερη ώρα για να νιώσετε τον ρυθμό του χωριού.

Στα κοντινά, η γειτονική Δράκεια είναι ένα ακόμη παραδοσιακό χωριό του Πηλίου με ιστορία, ενώ στα Άνω Λεχώνια βρίσκεται ο σταθμός από τον οποίο ξεκινά το τρενάκι του Πηλίου προς τις Μηλιές. Στον Βόλο, το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο συμπληρώνει την εικόνα της ιστορίας της Θεσσαλίας.

Η κουζίνα του Αγίου Λαυρεντίου είναι κουζίνα του βουνού με την αύρα της θάλασσας του Παγασητικού. Στην πλατεία και τα γύρω στέκια θα βρείτε κρέατα στη σούβλα και στη σχάρα, μαγειρευτά της ημέρας και φρέσκες σαλάτες με λαχανικά από τους κήπους της περιοχής.

Το τσίπουρο ή το κρασί συνοδεύονται συχνά από μεζέδες, ανάμεσά τους και μικρά πιάτα με ψαράκια, μια γέφυρα ανάμεσα στο βουνό και την ακτή. Αξίζει να δοκιμάσετε και το σπετζοφάι, το παραδοσιακό φαγητό του Πηλίου με λουκάνικο και πιπεριές.

Στα γλυκά, θα βρείτε σπιτικές συνταγές όπως λεμονόπιτα, αλλά και τα γλυκά του κουταλιού, που είναι σήμα κατατεθέν του Πηλίου. Το φθινόπωρο, τα κάστανα από τα δάση γύρω από το χωριό δίνουν μια ξεχωριστή γεύση στο τραπέζι.

Αν θέλετε θαλασσινά, κατεβείτε στα Λεχώνια ή στα Καλά Νερά για φρέσκο ψάρι και μύδια, ή στον Βόλο για ένα αυθεντικό τσιπουράδικο. Πριν φύγετε, πάρτε μαζί σας μέλι, βότανα και γλυκά της περιοχής.

Στο τραπέζι του Πηλίου δεν λείπουν επίσης τα χόρτα του βουνού, οι πίτες και τα τυριά, ενώ το τσίπουρο συνοδεύει σχεδόν κάθε γεύμα με παρέα.

Η πρώτη πρόταση είναι το τρενάκι του Πηλίου, που ξεκινά από τα Άνω Λεχώνια, σε μικρή απόσταση από το χωριό, και φτάνει στις Μηλιές. Ο «Μουτζούρης», η γραμμή του οποίου εγκαινιάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα αξιοθέατα της Μαγνησίας.

Οι Μηλιές αξίζουν επίσκεψη και αυτοτελώς: ο ναός των Ταξιαρχών με τις τοιχογραφίες του 18ου αιώνα, η Δημόσια Βιβλιοθήκη με τόμους από το 1497 και η γέφυρα ντε Κίρικο είναι τα κύρια σημεία τους.

Ο Βόλος, περίπου 30 λεπτά μακριά, προσφέρει περίπατο στην παραλιακή, το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο και, λίγο έξω από την πόλη, τους νεολιθικούς οικισμούς του Διμηνίου και του Σέσκλου, από τους παλαιότερους της Ευρώπης.

Για όσους θέλουν βουνό, η Μακρινίτσα και η Πορταριά, στη δυτική πλευρά του Πηλίου, προσφέρουν πλατείες με πλατάνια, μουσεία και θέα στον Παγασητικό, ενώ τον χειμώνα το χιονοδρομικό κέντρο στις Αγριόλευκες πάνω από τα Χάνια είναι ανοιχτό για σκι.

Η θέση του χωριού, ανάμεσα στον Βόλο και το νότιο Πήλιο, σας επιτρέπει να οργανώσετε κάθε μέρα και διαφορετική εξόρμηση, χωρίς μεγάλες αποστάσεις οδήγησης.

Αξίζει να ανεβείτε ως τη μονή του Αγίου Λαυρεντίου νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα, όταν το φως είναι μαλακό και η θέα προς το βουνό και τον κόλπο φαίνεται καθαρά. Αν βρεθείτε στην περιοχή στις 10 Αυγούστου, το πανηγύρι της μονής είναι μεγάλη γιορτή για όλο το χωριό.

Μια βόλτα αναζητώντας τις ιστορικές βρύσες του χωριού είναι διασκεδαστική και για τα παιδιά, που μπορούν να μετρούν όσες συναντούν. Ταυτόχρονα θα δείτε τα αρχοντικά και τα σοκάκια που δίνουν στον Άγιο Λαυρέντιο τον χαρακτήρα του.

Μην παραλείψετε ένα απόγευμα στην πλατεία, με καφέ ή ένα σπιτικό γλυκό, κοιτάζοντας τη Δράκεια απέναντι. Είναι η στιγμή που φαίνεται καλύτερα η ηρεμία του χωριού.

Αν σας αρέσει η πεζοπορία, τα δάση από καστανιές και οξιές γύρω από το χωριό διασχίζονται από μονοπάτια και παλιά καλντερίμια. Το φθινόπωρο, με τα φύλλα να αλλάζουν χρώμα και τα κάστανα στο έδαφος, ο περίπατος γίνεται ακόμη πιο όμορφος.

Ακόμη, η θέα από τη μονή ή από την πλατεία προς τις γύρω πλαγιές είναι ιδανική για φωτογραφίες, ειδικά τις ώρες του δειλινού.